João do Rio - Revista Internética
joaodorio@uol.com.br

A voz anônima das ruas

Ano 8 - Edição número 44
Agosto / Setembro de 2010

Diretores: Gilson Nazareth
Márcio Salgado

Programação Visual: Massanobu Endo

Equipe: Benedita Azevedo
Joana D'arc

Colaboradores:
Diorindo Lopes
Domi Chirongo
Geraldo Lino
Luiz Antonio de Almeida
Rita Maria Felix da Silva
Selma Wandersman
Sérgio Bernardo
Toni Marins

Início A Todo Poeta Celso Emilio Ferreiro

Ano 7 - Número 41
Fevereiro / Março de 2010

A TODO POETA
Celso Emilio Ferreiro
Celso Emilio Ferreiro nació en Celanova (Orense) en 1914. Estudió parte de la carrera de derecho en Santiago y Oviedo. Se considera sin embargo, autodidacta. En 1943 fundó la revista Finisterre, de la que fue redactor jefe, cargo que desempeñó igualmente en la revista Sonata Gallega, ambas de vida efímera.
De C. E. Ferreiro dice Alonso Montero: «Nacido en 1914, hace versos desde 1935; en 1945 ya los hace con garbo y con talento; en 1954 es poeta de verdad, título al que tan pocos tienen derecho. Y en 1962 escribe un libro de gran poeta». Podemos ir señalando en libros estas etapas. Su primer libro en gallego: Cartajol de poesía (1935). Al aire de tu vuelo (1941) y Baladas, cantigas y donaires (1947), ambos en castellano, recogen poemas compuestos entre 1938 y 1945. En 1954 aparece O sono sulagado, libro en el que ya Celso Emilio muestra una voz densa, cargada de un dramatismo próximo a la denuncia, ahincada en problemas concretos del momento histórico, aunque con la huella evidente de la «poesía de la angustia». El yo – aún – y el mundo, conflictivos ambos. Pero el mundo no es toda-Galicia esencialmente. Es un mundo sin linderos geográficos, una abstracción.
Basílio Losada

Deitado frente ao mar
Lingoa proletaria do meu pobo
eu faloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña
porque me sai de dentro, alá do fondo
de unha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bós que sofren longo
unha historia contada em outra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotio;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de todos os que sofren neste mundo.
Eu ti vives no mundo, terra miña,
Berce da miña estirpe,
Galícia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ao mar, ise camiño...
Libremente
Nós queríamos libremente
comer o pan de cada día. Libremente
mordelo, mastícalo, dixerilo sin miedo,
libremente jalando, cantando nas órelas
dos ríos que caminan pra o mar libre.
Libremente, libremente,
nos queríamos somente
ser libremente homes, ser estrelas,
ser falseas da grande fogueira do mundo,
ser formigas, paxaros, mininos,
nesta arca de Noé na que bogamos.
Nos queríamos libremente surrir,
falarlle a Dios no vento que pasa
– no longo vento das chairas e dos boques –
sin temor, sin negruras, sin cadeas,
sin pecado, libremente, libremente,
coma o aire do mencer e das escumas.
Coma o vento.
Mais iste noso amor difícil rompeuse,
– vidro de sonó fráxil –
nun rochedo de berros
e agora non somos máis que sombras.
Non
Si dixese que sí
que todo está moi ben,
que o mundo está moi bon,
que cada quén é cada quén...
Conformidá.
Ademir ación...
Calar, calar, calar,
e moita precaución.
Si dixese que acaso
as cousas son esí,
porque sí,
veleí,
e non lie demos voltas.
(Si aquíl está enriba
i aquiloutro debaixo
é por culpa da vida.
Si algunhos van de porta en porta
cun saco de cinza ás costas
é porque son uns docas.)
Si dixera que sí...
Entón sería o intre
de jalar seriamente
de batalla de {roles
nas festas do patrón.
Pero non.
Unha palabra
Si tivésemos todos
unha palabra esacta, unha somente,
unha verba acatada, obedecida,
unha canle de luz pra un soio nome
dunha cousa calquera
– terra, paz, liberta,
hoxe, maná, futuro, guerra, medo –
e soupésemos todos pronuncialá,
con idêntico senso ao pe dun rio,
entón si que é verdá
que a primeira verdá seria nosa
e que o grande perigo findaria.
Mais ionde atoparemos a palabra
dos homes, o vocablo litúrxico,
unânime, de todos, coma un arbre
dun bosco comunal, nun craro dia?
Esa palabra esiste
e temos que buscala sin descanso,
dia e noite, esperanza.
Deitado frente ao mar interpretado por Dios Ke Te Crew.
Clique ►para ouvir
Powered by beta.joggle.com

Comentários

Adicionar novo Busca

Escrever um comentário

Nome:

E-mail:

Website:

Título:

UBBCode:

Por favor coloque o código anti-spam que você lê na imagem.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

< Anterior Próximo >

[Voltar]

:: João do Rio 2003-2009 ::
Todas as obras, aqui apresentadas, têm devida permissão dos autores.